De Bijlmerbajes van het Britse Koninkrijk

Aankomende maandag vlieg ik naar Australië voor een bruiloft. Vraag me niet waarom. Ik heb een hekel aan spinnen, slangen, lange vliegreizen en stukjes ozonlaag die dunner zijn dan de autobiografie van een zojuist overleden aidsbaby. Een weldenkend mens heeft niets in de Bijlmerbajes van het Britse Koninkrijk te zoeken. ’Ja maar er zijn kangoeroes, grootpoothoenders, koala’s en van die halfnaakte donkere mensen die op gekke toeters blazen’, hoor ik een of ander backpack-sletje uit Kaatsheuvel denken.

De bruiloft van mijn neef is in Perth, dat ligt in het westen van Australië en daar is het momenteel zomer. ’O Perth, daar ben ik ook geweest. Daar heb ik nog gewerkt op een struisvogelboerderij’, hoor ik het backpack-sletje denken. Helemaal top fop-Tanja Nijmeijer, maar kan je nu even je muil houden alsjeblieft? Zomer in Australië wil zeggen dat de ongenaakbare zon huidkanker-darts speelt en je lichaam als bord gebruikt. Een uur in de zon en je bent rood, twee uur in de zon en je bent een tachtig kilo wegende tumor, een vleeskleurige pindarots met een zonneklep, en na drie uur in de zon ben je kassiewijle.

Gelukkig ligt Perth aan de kust, dus een verfrissende duik in de zee is nooit ver weg. Totdat je de krant leest. ’West-Australië opent jacht op moordende haai na dood watersporters.’ Lig ik daar lekker te dobberen op een luchtbed, met het nieuwe boek van Cesar Millan, en dan word ik vermoord door een haai? Wat een land. Of je krijgt huidkanker of je wordt opgegeten door een mensetende visstick. Dat zijn toch geen keuzes? Het is net alsof ik moet kiezen tussen mijn vader en moeder.

Australië is vervloekt, er gebeurt altijd wel iets vervelends, het is wat dat betreft net een vechtsportgala. De kans is dus groot dat ik zal sterven in het land van de Aboriginals en Mel Gibson. Dus hierbij alvast mijn laatste woorden: ’Oh wow. Oh wow. Oh wow. Er zat dus toch een godverdomme spin in mijn schoen.’

Vorige pagina | Geplaatst: 04-11-11