Steven Gerrard, Wayne Rooney en John Terry zijn al jaren mijn favoriete voetballers. Waarom? Het voetbal van tegenwoordig zit vol met veganistische vleugelspitsen, felgekleurde voetbalschoentjes en andersoortige nichterige idioterie waar mijn potige klauwen simpelweg van gaan jeuken. Het regent mooi-weer-voetballers en de sport is opeens heel vrouwelijk en zogenaamd ingewikkeld geworden. We analyseren alles dood en proberen het zodoende complexer te laten lijken dan het daadwerkelijk is. Het is geen ingewikkelde sport, het is juist belachelijk simpel. Voetbal is je trui als doelpaal gebruiken op een mooie lentedag, voetbal is met een pijnlijk gezicht naar je enkel grijpen na een fatale fout, ja, voetbal is doen alsof je je veters aan het strikken bent en dan hoppa snel die strafschop nemen. Steven, Wayne en John doen mij denken aan het pure voetbal van vroeger, toen het nog een echte mannensport was ondanks het feit dat de broekjes van toen korter en strakker waren dan de boxershorts van nu. Maar hoe erg het bovengenoemde drietal ook floreert op het veld, eenmaal buiten de lijnen maken ze er veelal een potje van. Steven Gerrard sloeg vorig jaar een dj in elkaar toen die zijn favoriete plaatje niet wilde draaien, Wayne Rooney was verslaafd aan hoerenlopen en John Terry, ach die arme John Terry. Het ouderwetse boetekleed heeft plaatsgemaakt voor zijn zweterige voetbalshirt.

Heel Engeland is in rep en roer omdat John een buitenechtelijke relatie heeft gehad met de ex van voormalig teamgenoot en goede vriend, Wayne Bridge. Natuurlijk is het spijtig voor Bridge, een eenvoudige huis-tuin-en-keuken verdediger, dat de moeder van zijn kind hem zo makkelijk passeert, maar het is ook zeker een wijze les voor Wayne. In de voetballerij bestaan namelijk geen vrienden en daarnaast is het natuurlijk ook niet al te slim om een kind te verwekken bij een Franse slet. In de tien jaar dat die vrouw in Engeland woont heeft ze alleen maar kortstondige relaties gehad met ‘beroemde’ mannen. Zangers van boybands, spelers van Chelsea, Koos Postema, shit, haar lichaam staat ook wel bekend als het museum van bekend zaad. Het desbetreffende museum telt trouwens twee imposante vleugels, haar keel en haar kut.

John Terry is natuurlijk ook geen heilige, maar dat is de beste verdediger van de wereld nooit geweest. John is een doodnormale Engelse knul, hij houdt van golf, darten, vechten, gokken en neuken. Het is geen bijzonder pientere knaap, maar bestaat er überhaupt wel een voetballer die de vragen die Dora stelt correct kan beantwoorden? Terry is een domme lul, een losbandige bon-vivant, maar wat verwachten we dan ook van die jongens? Het enige bovengemiddelde aan profvoetballers zijn hun benen, de rest van hun lichaam hoort thuis achter de kassa van een fastfoodketen. ‘Onzin James, topsporters hebben een voorbeeldfunctie.’ Nee, de enige functie van sport is entertainment. Er gaan ook geruchten dat Terry de aanvoerdersband van het nationale elftal in zou moeten leveren, want Engeland heeft een leider nodig die ze kunnen vertrouwen, iemand die niet vreemd gaat. Ik wil niet veel zeggen, maar Prins Charles, de toekomstige koning van Engeland, heeft meer maîtresses dan dynastieke titels. Gaan we dan ook iedere keer zijn kroon afpakken als blijkt dat hij weer een kamermeisje heeft geridderd met zijn kloppende erectie vol blauw bloed?

De vrouw van John Terry, Toni Poole, is Engeland inmiddels ontvlucht en zit nu in Dubai. Daar zit ze aan het zwembad van een duur hotel heel erg zielig te wezen. Er ligt een krant op haar schoot en de koppen liegen er niet om. ‘Waar heb ik dit aan verdiend’ denkt ze en neemt nog een slokje van haar champagne. Voetbalvrouwen, waarom zouden we in godsnaam medelijden moeten hebben met een voetbalvrouw? Zij heeft er zelf ooit voor gekozen om te trouwen met een man die nooit thuis is. Hij traint iedere dag, reist de hele wereld over en zij zit thuis met de kinderen. Voor die kinderen is het natuurlijk wel heel erg, schandalig zelfs, maar ik ben in een slechte bui, dus fok die kinderen. Die Toni weet trouwens dondersgoed dat haar man een notoire schuinsmarcheerder is, hij is tijdens hun relatie namelijk al acht andere keren vreemdgegaan. Zij neemt hem iedere keer weer terug en echt niet omdat ie zulke goede ontbijtjes op bed kan maken of haar nek masseert als ze weer spierpijn van het shoppen heeft, ze blijft bij hem voor het geld. Voetbalvrouwen zijn vrouwen die helemaal niets kunnen en daarom letterlijk iets rijks doen. Noem het profiteurs, noem het parasieten, hele mooie woorden hoor, maar ik geef de voorkeur aan hoeren.

‘Hoe zit het trouwens met de ouders van Terry, schamen die zich niet dood voor het gedrag van hun zoon?’ Alsjeblieft, zijn vader is een drugsdealer en zijn moeder, haha, zijn moeder is een soort van omgekeerde Robin Hood. Ondanks het feit dat haar zoon rijk genoeg is om de maan te kopen, kiest mama Terry er af en toe voor om voor winkeldief te spelen. Zo werd de lieve schat ooit eens op heterdaad betrapt met teenslippers, leggings, goedkope horloges, een groen trainingspak, zuurtjes en kattenvoer in haar namaak Eastpak. Niet echt de beste voorbeelden dus, maar wie is tegenwoordig wel nog perfect? Niemand is perfect, maar we willen het wel en daarom blijven we zolang door lullen over de fouten van bekende mensen. Tiger Woods, Bill Clinton, John Terry, we praten over hun misstappen zodat we zelf foutloos lijken. Als we naar slechte mensen kijken voelen we onszelf beter, het Ludo Sanders syndroom. Dus ik ga even iets beschamends over mezelf vertellen zodat jullie, mijn voorbeeldige lezers, een moraalboost krijgen. Oké hier komt ie, godverdomme moet ik dit wel doen? Niet bang zijn James, gewoon doen. Nou het zit zo, ik heb Jennifer Aniston altijd al mooier gevonden dan Angelina Jolie.

P.S. Het vorige stuk nog niet gelezen? Klik dan maar even hier.